krentenkopppen

Titel: Krentenkoppen

Auteur: Ties Teurlings

ISBN: 9789038802442

Uitgever: Nijgh & Van Ditmar

Prijs: €13,99

In het huis van zijn opa en oma is het rustig, Ties kan er altijd terecht. Oma weet weliswaar niet meer wie hij is of wat hij komt doen, maar laat hem desondanks hartelijk binnen. Opa zit in zijn stoel, oma op de bank en Ties zit ertussenin te kijken en te luisteren. Dan komt zijn opa in het ziekenhuis terecht en moet oma naar een verzorgingstehuis. Tegen haar wil in komt ze tussen de ‘krentenkoppen’(zo noemt ze de mensen die daar wonen) te wonen. Daar achtervolgt ze haar lotgenoten door de gangen, verzet ze zich vastberaden tegen de ingedutte sfeer en danst ze vrolijk met het plaatselijke clowntje. ‘Ja, ik dacht: ik zal maar meedoen, anders staat dat mens ook zo voor gek.’
In Krentenkoppen zijn de bezoeken van Ties aan zijn opa en oma verzameld.
Ties Teurlings (1993) studeerde aan de kunstacademie in Breda. In zijn tweede jaar maakte hij voor zijn minor fotografie een fotoserie over zijn opa en oma.
Anjo Geluk:
‘ Ties Teurlings schrijft zo beeldend over zijn opa en oma, dat je hen in hun huis kunt zien zitten. Twee kwetsbare mensen. Oma die dementeert en Ties meestal niet herkent, opa die voor haar zorgt en Ties die vaak bij hen langskomt. De grootouders spreken Brabants met elkaar. Oma heeft een cadeautje van Sinterklaas gekregen. Opa: “das een chocoladeletter, mamke, daar kunde straks een stukje van opeten, maar niet te veel want dat is niet goed voor jou ”Och en waarom nie?” “Omdat gij suiker het.” “O. En dan mag ik opeens geen, eh, dingesen, meer eten?” Opa is geduldig, legt uit, herhaalt, maar kan het gedrag van oma ook vaak niet plaatsen. Verbijsterd: “Doe toch eens normaal, gij!’ Niet te geloven, tis niet te geloven.” Als oma de over het tafelkleed gegoten frisdrank gaat oplikken. Als opa uitglijdt in de badkamer en in het ziekenhuis wordt opgenomen, belandt oma in een verpleeghuis. Ze zullen allebei niet meer thuis komen. Krantenkoppen bestaat uit observaties van een kleinzoon die liefdevol de hartverscheurende details van hun dagelijkse werkelijkheid heel precies beschrijft – oma die verder dementeert en opa en oma die noodgedwongen uit elkaar moeten bijvoorbeeld 0ntroerend en eerlijk, maar “humoristisch en droogkomisch” (Sylvia Witteman op de omslag) vind ik daar niet bij passen.’