- Details
- Hits: 36
Ondervoeding
Toen onlangs een fysioloog het belang van goede voeding uitlegde, ging ik op het puntje van mijn stoel zitten. Voeding en beweging zijn dé combinatie om je gezond en vitaal te voelen en sterke spieren te houden. We zijn niet meer van kalm aan, met een griepje lekker uitzieken in bed, maar van use it or loose it: wat je niet gebruikt ben je kwijt. Dat geldt ook voor spieren en voordat je het zelf in de gaten hebt, sta je wiebelig op je benen en verlies je spierkracht. Dat kan een van de oorzaken zijn van vallen. Ook het gebruik van (combinaties van) sommige medicijnen, problemen met je gebit waardoor je niet goed kunt kauwen en eenzijdig eet of wanneer je niet goed kunt zien waar je loopt bijvoorbeeld: allemaal mogelijke redenen om te vallen. Goede voeding, afgestemd op de persoon is belangrijk en er is alle reden voor om af en toe te bekijken of je echt binnenkrijgt wat je nodig hebt. Vaak wordt gedacht dat ondervoeding niet meer voorkomt, maar ook met een normaal gewicht of overgewicht kun je ondervoed zijn. Met alle gevolgen van dien. De campagne zet ondervoeding op het menu vraagt aandacht voor dit onderwerp. Voor je het weet, doe je maar wat met wat je binnen krijgt… Dus: goed gevoed ouder worden.
- Details
- Hits: 147
Generaties
Het Boekenweekgeschenk is dit jaar gewijd aan ‘intergenerationele jaloezie tussen twee generaties die op hun eigen manier uitblinken in onuitstaanbaarheid.’ Het gaat over de babyboomers en de millennials. Doortje Smithuijsen, zelf millennial, schrijft er een essay over met de titel ‘Ik zou uw dochter kunnen zijn.’ Interessant, leerzaam en zeker een aanrader. Toch vroeg ik me af naarmate ik verder las of het denken in generaties ons nu echt nader tot elkaar zou kunnen of moeten brengen. Of geboren zijn binnen een leeftijdcohort – zo’n 15 jaar - en daarmee in een daarbij behorend tijdperk zoveel gemeenschappelijkheid zou kunnen opleveren dat er daardoor sprake zou zijn van iets wat je een ‘groep’ zou kunnen noemen. We hebben het dan over ‘mijn generatie’, maar als ik een rondje maak langs de babyboomers die ik ken, zie ik levensgrote verschillen. Eigenlijk in van alles, alleen hun leeftijd hebben ze met op zijn hoogst 15 jaar verschil, gemeenschappelijk, maar verder veel variatie. Al lezend wilde ik telkens uitleggen dat ík een andere babyboomer ben dan de leeftijdgenoten die Smithuijsen blijkbaar op het oog had en dat kwam vast niet door het feit dat ik haar grootmoeder zou kunnen zijn. Misschien ook onuitstaanbaar, wel behoorlijk anders. Als millennials het over babyboomers hebben hoor of lees ik veel beeldvorming en vooroordelen, andersom net zo. Etiketten zijn er ook. Zouden het echte gesprek, onderlinge samenwerking en op zoek gaan naar overeenkomsten ons niet verder brengen?
- Details
- Hits: 181
Ladder - De ‘trap des levens’ of ‘trap des ouderdoms’ is een eeuwenoude trap met op elke trede een persoon. Hij begint bij de geboorte, loopt op tot zo rond de 45 jaar het hoogtepunt bereikt is. Daar zet de daling in en ook de aftakeling, tot helemaal onderaan de doodskist wacht. De opgaande kant is vrolijk en kleurrijk, na het hoogtepunt worden de kleuren grijs en somber. Als het leven er ongeveer zo uitziet, is er weinig vreugde aan de tweede levenshelft te beleven. Kommer en kwel. Er zijn ook moderne versies van deze trap, maar de essentie blijft. Ik noem de opgaande kant de verwachtingsvolle ‘al-kant’, de neergaande kant heet bij mij de treurige ‘nog-kant’. Al, omdat er telkens wat bij komt: nog, omdat je van alles kunt doorstrepen. Aan een vierjarige vraag je ‘kun jij al fietsen’? Goh, wat knap!’ Aan een tachtigjarige: ‘lukt het nog?’. Is dat – van al naar nog - gewoon de loop der dingen. Ik denk van niet.
In de beeldentuin in Gees is de ladder ‘The sky is the limit’ herplaatst, een enorme metalen trap die letterlijk tot in de hemel reikt. Nu moet ik toegeven dat zeker niet voor elke oudere geldt dat er eindeloze mogelijkheden zijn, maar er komt aan positiefs van alles bij tijdens het ouder worden. Goed kijken, leren, meedoen, werken, ontmoeten en wat al niet. Noem dat maar niks.
- Details
- Hits: 196
STEM
Of het nu door de nieuwe kabinetsplannen komt of dat we inzien dat we nu eindelijk werk moeten maken van ‘de vergrijzing’: het onderwerp staat dan toch op de agenda. En ook aanverwante thema’s als de bijdrage van ouderen aan de samenleving: de pensioenperiode als een actieve levensfase waarin je als vitale oudere vanzelfsprekend meedoet. En een bijdrage levert. Waarin er een beroep op je gedaan wordt en er behalve in het bekende vrijwilligerswerk - ook in de zorg, als mantelzorger bijvoorbeeld – allerlei mogelijkheden zijn. Ook minder bekende en misschien minder voor de hand liggende activiteiten. Ik noem het onderwijs, als vertegenwoordiger van het patiënten-/cliënten- en/of inwonerperspectief bij projecten of onderzoek. Als citizen scientist of burger-onderzoeker. Zinvol om samen met professionals aan de slag te gaan om ervoor te zorgen dat de stem van ‘de doelgroep’ wordt gehoord. Door zelf je stem te laten horen. Luid en duidelijk. Door bijvoorbeeld in te brengen wat het voor jou betekent als zorg- en welzijnprofessionals die in de wijk werken meer of anders gaan samenwerken. Of wat de winst is van aandacht voor ‘positieve gezondheid’ voor ouderen. Eigenlijk is het: doen waar je goed in bent, waar je van betekenis kunt zijn. Heel gewoon.
- Details
- Hits: 236
Taart
Een van mijn favoriete programma’s op de TV is ‘Taarten van Abel’ op zondag. Abel is intussen vervangen door Nick, maar verder is het programma ongeveer gelijk gebleven. Kinderen met mooie, bijzondere en aangrijpende verhalen maken heerlijke taarten voor blij-verraste, vaak ontroerde ontvangers. Waarom? Dat schrijven zij in een brief met daarbij een tekening van de taart die ze willen maken; versierd met van alles wat bij de ontvanger past. De versiering gaan Nick en het kind samen maken en er ontstaan altijd de prachtigste creaties.
Tijdens het maken van de taart voeren de ‘bakkers’ persoonlijke en openhartige gesprekken. Altijd ontroerend, altijd liefdevol. Het kind vertelt over zijn leven en die ene juf, opa, begeleider, trainer, tante of … die zo belangrijk is, dat er beslist een taart moet komen als bijzonder bedankje. Die ene is voor hem een redder, een vluchtheuvel, veilige haven die veel voor haar betekent, vaak in een ellendige situatie thuis, een tijdelijk verblijf, in verband met een beperking of ziekte. Iemand die hem ziet of haar begrijpt. Halverwege het gesprek is er even pauze en gaan ze voetballen, even de hond uitlaten … Daarna werken ze samen verder aan marsepeinen voetbalschoenen, legoblokjes, postduiven of andere versieringen voor de taart. Totdat ze ‘niets meer aan doen’ roepen en het kind met de schort nog voor de taart gaat wegbrengen. Ontroerend en puur en ontwapenend prachtig.
- Details
- Hits: 242
Onze ouderen
Politici hebben het graag over ‘onze ouderen’ en ik ben intussen allergisch voor deze aanduiding van de bevolkingsgroep waartoe ik behoor. Het klinkt als ‘onze oudjes’, betuttelend en bevoogdend, neerbuigend. Ben ik nu overgevoelig? Ik vind van niet. Maar wat dan? Gewoon ‘ouderen’. Dat is een prima benaming voor ons, gewoon wie en wat we zijn: oud. Op onze beurt blijken nogal wat ouderen zelf iets tegen ‘oudere’ en ‘oud’ te hebben. Op een symposium is er altijd wel iemand die er een punt van maakt en voorstelt om ‘senioren’ of ‘senior’ te gebruiken, want neutraler, vriendelijker en zo vermijd je het vreselijke ‘oud’ … En zo blijven we maar ‘jong’ verheerlijken met forever young, met jong van hart, Of en nog erger: ik voel me 50 of 70 als het nieuwe 50. Alternatieven die ook nog eens inspelen op jong als de norm.
Ik ben 81 en gewoon oud.
- Details
- Hits: 280
Ouder worden, een kunst?
In Venlo en Haarlem zijn er nu exposities over oud zijn. In Museum Van Bommel Van Dam in Venlo is de titel: ‘Grijs! Art on Ageing’, perspectieven op ouder worden in een vergrijzende samenleving. In Haarlem – in Museum van de Geest – is ‘Nieuw Oud! De kunst van het ouder worden’ de titel.
Samen met gastcurator prof. dr. Tineke Abma, bijzonder hoogleraar Kunst & Zorg aan de Erasmus Universiteit Rotterdam presenteert het Haarlemse museum een nieuw en rijk perspectief op ouderdom. De tentoonstelling verschuift de focus van kwetsbaarheid naar vitaliteit, creativiteit en maatschappelijke betrokkenheid. Ook het verlangen naar verbondenheid en zingeving krijgt nadrukkelijk ruimte. Abma: “Ouderdom is een levensfase die unieke kansen biedt om eindelijk de mens te worden die je bent.”
In Venlo: aan de hand van werk van internationale hedendaagse kunstenaars verkent de expositie de kijk op en ervaring van ouder worden in een vergrijzende samenleving: van leeftijdsdiscriminatie en beeldvorming tot de schoonheid van het veranderende lichaam en de relatie tussen generaties.
Voor Noorderlingen misschien wat uit de buurt, maar de exposities zijn ook een goede gelegenheid om een dagje Haarlem of Venlo te doen en terug te komen met een goed gevulde rugzak vol ideeën, gespreksstof en rijke – misschien wel persoonlijke - perspectieven.
